Rinus Feldmann - 1954-2019

NK2019 Consolation final

Playing the final of the consolation, Dutch Open Championship 2019.
Rinus in the finale van de troosting, NK 2019.

He did not play from the books, not in his wheelchair and grabbed the luck of the dice. We play the Dutch Championship in Overschie thanks to Rinus. We remember him as 'out of the ordinary'. Rest in peace dear friend.

Hij speelde niet uit de boeken, niet in zijn rolstoel en greep het geluk van de dobbelstenen. We spelen het NK in Overschie dankzij Rinus. We herinneren hem als 'buiten-gewoon'. Rust zacht lieve vriend.

 

Afscheidswoord van Mr. Ed Baars, toernooileider Rotterdam.

Zaterdagavond word ik door Sylvia, de jongste zus van Rinus, gebeld met de trieste mededeling van het overlijden van die manke. Ik schrik me op zijn Rotterdams gezegd… de pleuris. De volgende dag, zondag 24 november, zou ik hem zeker gebeld hebben om hem te attenderen op het zondagse backgammontoernooi.

Die manke… Voor degenen die dit als schokkend ervaren kan ik u verzekeren, het was gewoon een bijnaam om hem te duiden en naar mijn inschatting was hij daar nog trots op ook. Althans hij kon het goed hebben… evenals grapjes zoals “Je bent wel snel op je teentjes getrapt” of “Ben je met je verkeerde been uit bed gestapt?”. U kent ‘t wel.

Rinus bezat tot een paar jaar terug de coffeeshop Pluto. Een van de beste coffeeshops van Rotterdam. Best iets om trots op te zijn. Rinus was niet altijd even makkelijk voor zijn personeel en soms wat achterdochtig maar daar moest je een beetje doorheen prikken. Ali van de Easy vertelde me dat die manke ooit 3 kilo had ingekocht en nog dezelfde avond de desbetreffende verkoper opbelde met de mededeling: “Wat flik je me nou? Het is 15 gram te weinig… een foutmarge van een half %”.

Rinus zat natuurlijk niet alleen in de hasjhandel maar had een actief en zeer sociaal leven. Ondanks zijn handicap, veroorzaakt door polio, werd er gekart, gekanood, en de laatste paar jaar met een grote boot gevaren. Toch ging dat karten af en toe gruwelijk mis en belandde die manke met een gebroken nek in het ziekenhuis.

Ook met zijn privé auto is hij wel eens uit de bocht gevlogen en/of over de kop geslagen. Hij belandde op een haar na in de Maas, klauterde op de een of andere manier uit de auto en deed de volgende dag ijskoud aangifte van diefstal en joyriding.

Ook in het ziekenhuis ging het wel eens mis. Tijdens één van de vele operaties die hij moest ondergaan werd getracht hem op zijn rug of buik te draaien of net andersom. Tijdens dat proces – om het in zijn eigen woorden te zeggen – “flikkerde ik van de operatietafel”.

Een goede vriend had een Tv-toestel in het ziekenhuis gebracht en Rinus kon daar, door een ingenieuze spiegelconstructie, naar kijken. Hij moest immers doodstil met een nekbrace blijven liggen. Het viel mij op dat het hetzelfde toestel was als ik thuis had. De volgende dag heb ik mijn eigen afstandbediening meegenomen en, u raadt het al, die manke tot vervelens toe gepest. Ander kanaaltje, harder, zachter... dát werk. Die vriend en ik lagen rollend over de vloer.

Ook flikte die manke het wel eens om, zoals hiervoor reeds beschreven zijn handicap te ge- c.q. misbruiken. Zo kroop hij weleens met dat slepende been uit de auto, nadat hij achteruit rijdend een parkeerplaats verliet, een andere auto aanreed en de desbetreffende chauffeur begroette met de woorden: “Wat doe jij nou?”. De man was zo verbouwereerd en bood onmiddellijk zijn excuses aan.

Nog een voorbeeld van de compensatie van zijn slechte been door een ongelofelijk stel sterke armen: het was tijdens het jaarlijkse kanoweekend op de Lesse van de, zeg maar, Easy-gang. Of hij zijn eigen kano had weet ik niet zeker meer maar het beeld wat me voor ogen staat komt overeen met de foto op de rouwkaart. Aan het eind van de afvaart van de Lesse naderden we het eindpunt. Die manke en ik voeren voorop, beiden in een 1-persoons kano. “Kom op Rinus! Wie het eerst bij de finish is”. Ik had het beter niet kunnen zeggen. Hij sprintte weg en ik er achteraan. We hadden niet door dat we voorbij het eindpunt belandden in het midden op de nogal brede Maas. De Rijnaken en andere grote boten als haaien om ons heen. Ook een rooster in de nabijheid om afval in op te vangen en een aanzuigende werking kon mij niet gerust stellen. Uiteindelijk sleepte hij me van dat toch wel gevaarlijke punt weg en belandden we in een cafeetje op de wal. Een ervaring rijker.

Tot slot… Backgammon… het spel waarvan hij intens genoot tijdens de maandelijkse toernooien in Rotterdam of Amsterdam of de tête-à-tête sessies met Mac. Bitterballetje… portje… of een wijntje erbij en zo de tijd een beetje doorkomen. Een echte levensgenieter wat hem ook wel eens duur kwam te staan. Evenals schaken wordt backgammon tegenwoordig met de klok gespeeld en kwam het regelmatig voor dat hij door zijn tijd heen ging en het spel verloor.

Vergeef me de woordspeling maar op zaterdag 23 november ging hij dus ook door zijn tijd heen.

Rinus, rust zacht.

Rinus en kano